پنجشنبه، ۲۲ مرداد ۱۴۰۵
پروتئین چیست؟ نقش پروتئین در عضلهسازی و میزان نیاز ورزشکارانپروتئین چیست و چه نقشی در عضلهسازی دارد؟ با میزان نیاز پروتئین ورزشکاران، منابع غذایی پروتئین، زمان مصرف و نقش پروتئین در حفظ توده عضلانی بر اساس شواهد علمی آشنا شوید.
پروتئین یکی از سه درشتمغذی اصلی رژیم غذایی است که از واحدهایی به نام اسیدهای آمینه تشکیل میشود. بدن از اسیدهای آمینه برای ساخت و ترمیم بافتها و تولید بسیاری از آنزیمها، هورمونها و سایر ترکیبات ضروری استفاده میکند.
برای افرادی که تمرینات مقاومتی انجام میدهند، پروتئین اهمیت ویژهای دارد؛ زیرا اسیدهای آمینه حاصل از پروتئین غذایی، مواد اولیه مورد نیاز برای ساخت و بازسازی پروتئینهای عضلانی را فراهم میکنند.
منابع پروتئین شامل گوشت، مرغ، ماهی، تخممرغ، لبنیات، حبوبات، سویا، مغزها و دانهها هستند.
عضلات در طول شبانهروز دائماً در حال ساخت و تجزیه پروتئین هستند. به این فرایندها بهترتیب سنتز پروتئین عضله (MPS) و تجزیه پروتئین عضله (MPB) گفته میشود.
برای افزایش توده عضلانی در طول زمان، تعادل پروتئین عضله باید در مجموع مثبت باشد؛ یعنی در بازههای زمانی مختلف، میزان سنتز پروتئین عضله از تجزیه آن بیشتر شود.
تمرین مقاومتی یکی از مهمترین محرکهای سازگاری عضلات است و دریافت پروتئین کافی، اسیدهای آمینه مورد نیاز برای حمایت از این فرایند را فراهم میکند.
بنابراین، عضلهسازی فقط به مصرف پروتئین وابسته نیست و عوامل مختلفی در آن نقش دارند:
_تمرین مقاومتی مناسب
_دریافت پروتئین کافی
_دریافت انرژی متناسب با هدف
_خواب و ریکاوری مناسب
_پایبندی به برنامه تمرینی و تغذیهای
میزان پروتئین مورد نیاز برای همه افراد یکسان نیست. عواملی مانند سن، وزن، ترکیب بدن، نوع و حجم تمرین، هدف فرد و میزان انرژی دریافتی میتوانند بر نیاز پروتئینی تأثیر بگذارند.
برای بسیاری از افراد سالمی که بهطور منظم تمرینات مقاومتی انجام میدهند، دریافت حدود ۱٫۴ تا ۲٫۰ گرم پروتئین به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در روز میتواند محدودهای عملی برای برنامهریزی تغذیهای باشد.
در بسیاری از افراد، حدود ۱٫۶ گرم پروتئین به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در روز میتواند هدف مناسبی برای حمایت از افزایش توده عضلانی باشد.
بااینحال، ۱٫۶ گرم را نباید یک نیاز قطعی یا سقف پروتئین برای همه ورزشکاران در نظر گرفت. مقدار مناسب پروتئین باید با توجه به شرایط، هدف و وضعیت تغذیهای فرد تعیین شود.
برای مثال، در شرایطی مانند کاهش وزن و کسری انرژی، سن بالاتر یا حجم تمرینی زیاد ممکن است نیاز به برنامهریزی متفاوتی وجود داشته باشد.
خیر.
افزایش دریافت پروتئین در کنار تمرین مقاومتی میتواند به افزایش توده بدون چربی و در برخی شرایط به بهبود قدرت کمک کند؛ اما این رابطه نامحدود نیست.
یک متاآنالیز شامل ۴۹ مطالعه و ۱۸۶۳ شرکتکننده نشان داد که مکمل پروتئین در کنار تمرین مقاومتی، افزایش توده بدون چربی و برخی شاخصهای قدرت را بیشتر میکند. بااینحال، تحلیل انجامشده نشان داد که دریافت کل پروتئین بالاتر از حدود ۱٫۶ گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در روز در شرایط بررسیشده، افزایش بیشتری در توده بدون چربی ایجاد نکرد.
این نتیجه به معنی آن نیست که مصرف بیش از ۱٫۶ گرم برای هیچ فردی مفید نیست؛ بلکه نشان میدهد در جمعیتها و شرایط بررسیشده، شواهد محکمی برای مزیت بیشتر این مقدار در افزایش توده بدون چربی وجود ندارد.
بنابراین بهتر است بهجای دنبال کردن یک «عدد جادویی»، میزان پروتئین بر اساس شرایط، هدف و وضعیت تغذیهای فرد تعیین شود.
مصرف پروتئین در نزدیکی تمرین میتواند اسیدهای آمینه مورد نیاز برای حمایت از سازگاری عضلات را فراهم کند؛ اما اهمیت زمانبندی نباید بیش از حد بزرگنمایی شود.
شواهد فعلی نشان نمیدهند که مصرف پروتئین دقیقاً در یک بازه بسیار کوتاه پس از تمرین، برای افزایش توده عضلانی ضروری باشد.
یک مرور سیستماتیک و متاآنالیز که مصرف پروتئین قبل و بعد از تمرین را بررسی کرد، تفاوت معناداری در تغییرات توده بدون چربی بین این دو زمانبندی پیدا نکرد.
بنابراین برای بیشتر افراد، تأمین پروتئین کافی در کل روز اهمیت بیشتری از تمرکز افراطی بر یک زمان دقیق برای مصرف پروتئین دارد.
علاوه بر مقدار کل پروتئین، نحوه توزیع آن در وعدههای غذایی نیز میتواند در برنامهریزی تغذیهای مورد توجه قرار گیرد.
بهتر است بهجای اینکه بخش عمده پروتئین روزانه فقط در یک وعده مصرف شود، دریافت پروتئین در چند وعده غذایی توزیع شود.
بااینحال، شواهد موجود اجازه نمیدهند یک الگوی توزیع واحد را بهعنوان بهترین روش برای همه افراد معرفی کنیم.
در برنامهریزی مصرف پروتئین، اولویتها را میتوان اینگونه در نظر گرفت:
1. تأمین مقدار کافی پروتئین در کل روز
2. توزیع مناسب پروتئین در وعدههای غذایی
3. استفاده از منابع پروتئینی باکیفیت
4. هماهنگ کردن رژیم غذایی با تمرین و هدف فرد
پروتئین را میتوان از منابع حیوانی و گیاهی دریافت کرد.
گوشت قرمز
مرغ
ماهی
تخممرغ
شیر و لبنیات
بسیاری از منابع حیوانی مانند گوشت، ماهی، تخممرغ و لبنیات، پروتئین کامل و مقدار مناسبی از اسیدهای آمینه ضروری را فراهم میکنند.
عدس
نخود
لوبیا
سویا و توفو
مغزها و دانهها
برخی غلات
منابع گیاهی از نظر مقدار و ترکیب اسیدهای آمینه با یکدیگر متفاوتاند. افرادی که بخش عمده پروتئین خود را از منابع گیاهی دریافت میکنند، میتوانند با تنوع غذایی مناسب و دریافت کافی پروتئین نیاز خود به اسیدهای آمینه ضروری را تأمین کنند.
خیر.
پودرهای پروتئینی مانند وی پروتئین، یک روش ساده و قابلحمل برای افزایش دریافت پروتئین هستند؛ اما برای عضلهسازی ضروری نیستند.
اگر فرد بتواند مقدار پروتئین مورد نیاز خود را از طریق رژیم غذایی دریافت کند، استفاده از مکمل پروتئینی الزامی نیست.
مکمل پروتئین میتواند در شرایط زیر کاربردی باشد:
_دریافت پروتئین کافی از غذا دشوار است.
_فرد زمان کافی برای آمادهسازی وعده غذایی ندارد.
_نیاز پروتئینی فرد نسبتاً بالا است.
_فرد به یک گزینه سریع و قابلحمل برای تأمین پروتئین نیاز دارد.
بنابراین مکمل پروتئین را بهتر است یک ابزار تغذیهای برای تکمیل رژیم غذایی در نظر گرفت، نه یک ماده ضروری برای عضلهسازی.
در دوره کاهش وزن، کاهش وزن لزوماً به معنی کاهش فقط چربی نیست و در صورت برنامهریزی نامناسب ممکن است بخشی از توده بدون چربی نیز کاهش پیدا کند.
ترکیب کسری انرژی مناسب، دریافت پروتئین کافی و تمرینات مقاومتی میتواند به حفظ توده عضلانی در طول کاهش وزن کمک کند.
به همین دلیل، در طراحی رژیم غذایی برای ورزشکار یا فرد فعال نباید فقط به کالری توجه کرد. دریافت پروتئین و برنامه تمرینی مناسب نیز اهمیت دارند.
پروتئین یکی از سه درشتمغذی اصلی است که از اسیدهای آمینه تشکیل شده و در ساخت و ترمیم بافتها و انجام بسیاری از فرایندهای بدن نقش دارد.
یک مقدار ثابت برای همه ورزشکاران وجود ندارد. برای بسیاری از افراد تمرینکننده، حدود ۱٫۴ تا ۲٫۰ گرم پروتئین به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در روز میتواند محدودهای مناسب برای برنامهریزی باشد. در بسیاری از افراد، حدود ۱٫۶ گرم هدف عملی مناسبی است.
خیر. افزایش پروتئین تا یک محدوده مشخص میتواند به سازگاری عضلانی کمک کند، اما شواهد فعلی نشان نمیدهند که مصرف بالاتر از حدود ۱٫۶ گرم/کیلوگرم/روز در شرایط معمول تمرین مقاومتی، الزاماً باعث افزایش بیشتر توده بدون چربی شود.
برای بیشتر افراد، مقدار کل پروتئین روزانه اهمیت بیشتری از مصرف پروتئین در یک زمان دقیق دارد. شواهد فعلی نشان نمیدهند که مصرف پروتئین دقیقاً بلافاصله بعد از تمرین برای افزایش توده عضلانی ضروری باشد.
بله. اگر فرد بتواند نیاز پروتئینی خود را از طریق رژیم غذایی تأمین کند، مکمل پروتئین ضروری نیست.
بله. دریافت پروتئین کافی همراه با تمرین مقاومتی میتواند به حفظ توده بدون چربی در دوره کاهش وزن کمک کند.
جمعبندی
پروتئین یکی از مهمترین مواد مغذی برای حفظ و ساخت توده عضلانی است، اما عضلهسازی نتیجه یک عامل واحد نیست.
تمرین مقاومتی، دریافت پروتئین کافی، انرژی متناسب با هدف، خواب و ریکاوری مناسب همگی در ایجاد سازگاریهای عضلانی نقش دارند.
برای بسیاری از افراد سالمی که تمرینات مقاومتی انجام میدهند، دریافت حدود ۱٫۴ تا ۲٫۰ گرم پروتئین به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در روز میتواند محدودهای عملی برای برنامهریزی باشد. در بسیاری از افراد، حدود ۱٫۶ گرم/کیلوگرم/روز هدف مناسبی است؛ اما نیاز واقعی میتواند بر اساس شرایط فرد متفاوت باشد.
همچنین لازم نیست مصرف پروتئین را به یک پنجره بسیار کوتاه پس از تمرین محدود کرد. برای بیشتر افراد، مقدار کل پروتئین روزانه و توزیع مناسب آن در وعدهها اهمیت بیشتری از وسواس درباره زمان دقیق مصرف دارد.
منابع علمی
1. Morton RW, Murphy KT, McKellar SR, et al. A systematic review, meta-analysis and meta-regression of the effect of protein supplementation on resistance training-induced gains in muscle mass and strength in healthy adults. British Journal of Sports Medicine. 2018;52(6):376–384.
2. Nunes EA, et al. Systematic review and meta-analysis of protein intake to support muscle mass and function in healthy adults. Journal of Cachexia, Sarcopenia and Muscle. 2022;13(2):795–810.
3. Schoenfeld BJ, Aragon AA. Does Protein Ingestion Timing Affect Exercise-Induced Adaptations? A Systematic Review with Meta-Analysis. Journal of the International Society of Sports Nutrition. 2018;15:31.